Яўген Буйніцкі

Яўген Буйніцкі, як сцвярджала следства, дапамагаў людзям незаконна перасякаць мяжу, каб пазбегнуць палітычна матываванага пераследу. За гэта Яўгена асудзілі да 4,5 гадоў зняволення.

"То чытаю лісты, то дасылаю..."

То чытаю лісты, то дасылаю,
Прагну з роднымі хуткай сустрэчы,
Старонкі жыцця самотна гартаю,
Па-людску хачу, па-чалавечы.

Каб аднойчы заззяла нам Сонца,
І не бачна было гэтай галечы,
Не цягнуўся ланцуг каб бясконца,
Каб па-людску было, па-чалавечы.

Дзень глядзіць на мяне праз аконца,
Пачуццяў няма — багата пустэчы,
Пакуль не адкрыта на волю дзверца,
Не будзе па-людску, па-чалавечы.

Дзякуй тым, хто зыча мне моцы,
Дзякуй тым, хто сумуе ля ночы,
Шчасця няма ў бутэльцы на донцы,
Па людску хачу, па-чалавечы.

У мове і ў вершах, у сьветлых людзях, што ў цёмных месцах, Беларусь Жыве.

This is an empty menu. Please make sure your menu has items.
This is an empty menu. Please make sure your menu has items.

Яўген Буйніцкі

Яўген Буйніцкі, як сцвярджала следства, дапамагаў людзям незаконна перасякаць мяжу, каб пазбегнуць палітычна матываванага пераследу. За гэта Яўгена асудзілі да 4,5 гадоў зняволення.

"То чытаю лісты, то дасылаю..."

То чытаю лісты, то дасылаю,
Прагну з роднымі хуткай сустрэчы,
Старонкі жыцця самотна гартаю,
Па-людску хачу, па-чалавечы.

Каб аднойчы заззяла нам Сонца,
І не бачна было гэтай галечы,
Не цягнуўся ланцуг каб бясконца,
Каб па-людску было, па-чалавечы.

Дзень глядзіць на мяне праз аконца,
Пачуццяў няма — багата пустэчы,
Пакуль не адкрыта на волю дзверца,
Не будзе па-людску, па-чалавечы.

Дзякуй тым, хто зыча мне моцы,
Дзякуй тым, хто сумуе ля ночы,
Шчасця няма ў бутэльцы на донцы,
Па людску хачу, па-чалавечы.

У мове і ў вершах, у светлых людзях, што ў цёмных месцах, — Беларусь Жыве.