Тры крокі да дзвярэй — такі шпацыр,
Ну а далей да шконкі толькі бокам.
А колькі да вачэй тваіх ісці? 
А колькі гэта будзе маіх крокаў?

Не ведаю, але раблю заўжды
Тры крокі, потым зноў тры крокі,
І мой упарты рух туды-сюды
Не спыніцца, пакуль трымаюць ногі.

Забараняюць легчы — не бяда,
Калі даюць зрабіць тры крокі.
Тут моляцца амаль усім Багам
Алаху, Крышне, Езусу і Локі.

Я веру ў тое, што іду туды,
Дзе нашы ўрэшце сыдуцца дарогі. 
Двух лёсаў, цесна сплеценых шляхі
Яшчэ бліжэй, праз кожныя тры крокі.

Твой ліст як паветра –
Дыхаў бы дыхаў.
Літары – не наглядзецца.
Водар з паўметра
Птушкаю дзікай
Б’ецца да сэрца.

Проста папера.
Звычайны канверт.
А для мяне, як ікона.
Ты мая вера,
Мой запавет,
Зорка ў дарозе дадому.

Няма тэлефонаў,
Спатканняў з табой,
І, зразумела, вай-фаю.
Створаных словаў
Тваёй рукой,
Сувязь праз краты прымаю.

Словы складаюцца
Ў вусны твае,
Нібы на першым спатканні.
Зноў усміхаюцца
Быццам у сне.
Так выглядае каханне.

З галін дамоў зрывае вецер лісце,
Дае загад туману скрасці выйсце
І піша вырак — сесці, потым легчы,
У вырай прымушае птушак бегчы.

У гэты час так лёгка страціць веру,
Калі прыходзіць холад у кватэры
І адчыняе дзверы без дазволу,
Ды прыціскае сэрцамі да долу.

Каб супакоіць боль на развітанне,
Казалі: цемры больш — бліжэй світанне,
Але суседам у надзеі быў адчай.
А ты, насуперак, мяне чакай.

Чакай, нібыта я пайшоў у краму,
І супакой па тэлефоне маму.
Я сціснуў зубы ды іду праз норы,
Бо абяцаў табе і сыну мора.

Снег не бывае бездакорна белым.
На скуры білі: «перамога смелым»
І будавалі з мрояў вольны замак,
Забылі, што падмурак робяць з ямак.

І з гэтай ямы добра бачна зоры.
Узорны той, хто не жадае быць узорам.
Той, хто сыходзіў з небасхілу знічкай,
Не зблытае любоў і звычку.

Высокі — гэта не заўжды да столі.
А вольныя бываюць і ў няволі.
Няважна, дзе трымаюць тваё сэрца:
Калі цябе чакаюць — яно б’ецца.

Чакай, нібыта я пайшоў на працу,
І абяцай ніколі не здавацца.
Я сціснуў зубы ды іду дадому,
А дом мой там, дзе ты жывеш свядома.

/Лістапад — снежань 2023/